“De week van zorg en welzijn”

Deze week is het weer de week van zorg en welzijn. Meer dan duizend zorg- en welzijnsorganisaties openen tijdens deze week hun deuren om aan Nederland te laten zien hoe het er aan toegaat op de werkvloer. Neem een kijkje bij het verzorgingshuis om de hoek of in een operatiekamer in een groot ziekenhuis in de buurt! Van zorgboerderij tot GGZ, van nieuwe zorg in de wijk, kleinschalig wonen in de ouderenzorg, revalidatie in de gehandicaptenzorg, ziekenhuizen GGZ, mondzorg, buurthuizen, huisartsen, kinderopvang, noem het maar op, alles is te zien! 

Fantastisch dat dit gedaan wordt en ook zeker heel belangrijk, maar ik belicht ook graag even de andere kant. Ieder verhaal kent immers twee kanten.

“Ieder mens heeft twee kanten, mensen moeten die alleen wel willen zien. Een oordeel is zo geveld en een etiketje is zo geplakt.”

Zoals velen weten ben ik ziek en wandel ik nog steeds door hulpverlenersland. Bestemming: onbekend.

Soms vraag ik mijzelf wel eens af of het allemaal nog wel zin heeft. Steeds weer een nieuwe therapie beginnen, iets nieuws aanpakken, in de hoop dat het je iets oplevert. Al is het maar heel klein. Geloof me, als je ontzettend veel pijn hebt en je toekomst zo onzeker is, dan grijp je elke mogelijkheid aan om daar iets aan te doen. Tot groot ongenoegen van sommige mensen om mij heen die denken: ‘Daar gaan we weer’. Klopt, dat denk ik ook. Moedeloos word ik er van. Compleet machteloos voel ik me. Intens verdrietig.

Ik heb mijn stage weer opgepakt en oh wat beleef ik daar een plezier aan, want het is zo mijn ding! Maar oh wat heb ik een pijn en wat is het een verschrikkelijke strijd. Door de pijn geen oog dichtdoen, maar de volgende dag wel de hele dag stagelopen. Het is letterlijk een hell. De lijn tussen vreugde en verdriet is hier enorm dun. Je wilt niet opgeven, maar eigenlijk kun je gewoon niet meer.

Ik ben iemand die veel heeft meegemaakt. Meer dan de gemiddelde mens misschien wel in zijn of haar leven mee zal maken. Maar maakt dat uit? Ieder huisje heeft zijn kruisje. De eén wat groter dan de ander. Het gaat erom wat je hier zelf mee doet en hoe je hieruit komt. In mijn geval werkt het helaas tegen me. Ik word in een psychisch hokje gedrukt en stress zal de oorzaak zijn van al mijn pijn. Zelfs als ik daar therapie voor volg en er alles aan wil doen, zijn er mensen die dat blijven beweren. Mij niet voor vol aanzien en alles op mijn verleden gooien. Lekker makkelijk, hoeven we niet verder te kijken. ‘Ik moet het maar accepteren.’ Wat precies moet ik dan accepteren?  Dat ik 22 jaar jong ben en gehele dagen op bed lig en met veel pijn en moeite probeer wat van mijn leven te maken? Dat ik het merendeel van de dag op bed doorbreng doet er niet toe en is niet zo erg?

Onbegrip, alleen maar onbegrip. En misschien kan ik het sommige mensen ook niet eens kwalijk nemen. Hoe kun je iemand begrijpen die allerlei klachten en pijn heeft en het ene moment wel functioneert en het andere moment alleen maar op bed kan liggen? Dat is moeilijk. Heel moeilijk. Je moet dan verder kunnen kijken dan je neus lang is en over behoorlijk wat empathisch vermogen beschikken. In onze maatschappij is dat helaas moeilijk. We zijn vooral allemaal erg druk met dat het onszelf maar goed gaat.

Mijn omgeving kan ik het niet eens kwalijk nemen. Het is ook moeilijk om iemand die ziek is te begrijpen, als je zelf nooit met dat bijltje hebt hoeven hakken. Misschien was ik daar ook wel heel anders mee omgegaan als mijn leven niet zo gelopen was. Tegelijkertijd besef ik me ook de moeilijkheidsgraad van het ziek zijn voor de mensen om mij heen. Wat moet het enorm moeilijk zijn om iemand die je zo liefhebt, zoveel pijn te zien hebben. Machteloos voel je je dan. Ik ben die mensen dan ook dankbaar dat ze er altijd voor mij zijn en mij zien zoals ik echt ben. Niet alleen als het meisje met de pijn die ziek is, maar het meisje met allerlei kwaliteiten, die heel erg gek kan doen en de grootste lol kan hebben om de kleinste dingen.

Helaas maak ik mij wel grote zorgen om de medici in ons land. Waarom studeren sommige mensen eigenlijk voor arts? Waarom studeer je geneeskunde om iemand met enorm veel pijn met een paracetamol zo weer naar huis te sturen? Waarom is er niet die drive om iemand die al zolang zoveel pijn heeft niet verder te helpen? Waarom wordt iemand aan zijn of haar lot overgelaten? Waar is dat stukje empathisch vermogen en waar haalt iemand het lef vandaan om jou als een stuk vuil te behandelen? Misschien moeten deze mensen zich eens keihard achter de oren krabben en heel gauw een ander beroep kiezen. Je hebt hier te maken met mensen. Mensen van vlees en bloed. Kwetsbare mensen, mensen met gevoel.

Gelukkig zijn er altijd een paar mensen die je wel geloven. Die onder de tafel kijken in plaats van erboven op. Die jou echt behandelen als volwaardig mens en van alles voor je willen doen. Die mensen zijn goud waard en hoef je er maar een paar van te vinden. Die zoektocht is helaas moeilijk. Heel veel mensen in de zorg werken keihard en doen dit vol overgave en met heel hun hart en zij verdienen respect. Heel veel respect. Maar aan dat (helaas) grote deel die niet verder kan kijken dan hun neus lang is, zou ik willen vragen om je om te laten scholen of anders een cursus te gaan volgen hoe je om gaat met mensen die op hun meest kwetsbare momenten jouw hulp keihard nodig hebben. Een patiënt is geen nummertje en zal dat ook nooit worden. Helaas voelen velen zich wel zo en daar heb jij als medicus een aandeel in.

‘Behandel een ander zoals jij zelf ook behandeld zou willen worden.’ Ik zal dit als hulpverlener altijd meenemen in mijn beroep als verpleegkundige.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s